VOJISLAV ŠEŠELJ Osam godina robije

Piše Uglješa Mrdić

Politički proces protiv predsednika Srpske radikalne stranke profesora dr Vojislava Šešelja pred Haškim tribunalom traje već osam godina, protivno svim pravilima međunarodnog prava

Rasprava o zahtevu predsednika Srpske radikalne stranke prof. dr Vojislava Šešelja da bude oslobođen po pravilu 98 bis, održaće se 7. i 8. marta ove godine. Po pravilima Tribunala Pretresno veće može zbog nedostatka dokaza odbaciti celu optužnicu ili neke od njenih tačaka, ili oceniti da su tužioci izneli dovoljno dokaza protiv Šešelja po svim tačkama optužnice.
Ukoliko sudije u potpunosti ne oslobode Vojislava Šešelja, proces bi bio nastavljen dokaznim postupkom odbrane.
Predsedavajući sudija Žan-Klod Antoneti je na poslednjoj administrativnoj konferenciji rekao da će Pretresno veće odluku o Šešeljevom zahtevu za oslobađanje doneti nekoliko nedelja posle rasprave na kojoj će, početkom marta, saslušati argumente obe strane.
Na istoj administrativnoj konferenciji Šešelj je istakao da – čak i ako u ovoj fazi postupka sudije odlučuju po merilima najpovoljnijim za tužioce, odluka Veća mora biti oslobađajuća, zato što tužioci nisu dokazali nijednu od optužbi protiv njega.
Vojislav Šešelj se nalazi već osam godina u pritvoru Međunarodnog krivičnog tribunala za bivšu Jugoslaviju (MKSJ). Šešelj je dobrovoljno otišao u Haški tribunal 24. februara 2003. godine. Tužilaštvo je optužnicu napisalo 15.  januara 2003. godine, i to na zahtev zvaničnog Beograda. Tadašnji tužilac Haškog tribunala Karla del Ponte je u svojoj knjizi iznela činjenicu da je optužnica napisana na zahtev Beograda. Prema njenim rečima, Zoran Đinđić, tadašnji premijer Srbije, rekao joj je tokom sastanka 17. februara 2003. godine: „U vezi sa Vojislavom Šešeljem imamo samo jedan zahtev – vodite ga i ne vraćajte nam ga više.“
U nastavku teksta iznosimo delove dokumentacije koje je „Pečat“ dobio od Tima za odbranu dr Vojislava Šešelja.
Vojislav Šešelj je tako postao jedini optuženi pred Haškim tribunalom koji je u vreme sukoba na tlu bivše SFRJ bio opozicioni političar. Njemu se sudi zbog njegove ideologije, političkih stavova, zbog navodno verbalnog delikta koji je ukinut u svim demokratskim zemljama.
Tokom ovog političkog procesa, Šešelju su prekršena sva procesna i ljudska prava: pravo na život, pravo na pravično suđenje, pravo na suđenje u razumnom roku, pravo na odbranu, pravo na obaveštavanje o svim aspektima optužbe i pravo na komunikaciju i posete.

OPTUŽNICA MENJANA PET PUTA
Sama optužnica protiv dr Šešelja je dokaz da je u pitanju montirani politički proces. Optužnica je sastavljena na osnovu lažnih dokaza i netačnih navoda. Da Tužilaštvo ne raspolaže dokazima protiv Vojislava Šešelja potvrđuje i činjenica da je optužnica menjana čak pet puta, poslednji put je izmenjena 7. decembra 2007. godine kada je suđenje već počelo.
U martu 2007. godine, Vojislav Šešelj je tražio da se pokrene postupak za nepoštovanje suda protiv tužilaca Karle del Ponte, Danijela Saksona i Uerc Reclafa. Ponudio je dokaz od 34 sudski overene izjave svedoka iz raznih predmeta koji su pretrpeli torturu od predstavnika tužilaštva, koje je od njih tražilo da lažno svedoče. Taj zahtev Vojislava Šešelja nije odbačen, niti odbijen, već je 15. maja 2007. godine Pretresno veće donelo nalog da će se po tom zahtevu odlučivati kada se okonča glavni proces. Sledeći postupak za nepoštovanje suda, krajem 2007. godine, Šešelj je pokrenuo protiv tužioca Kristin Dal, uz desetak izjava svedoka koji su bili predmet njene obrade.

NAMETANJE BRANILACA
Da se protiv Vojislava Šešelja primenjuju posebne metode u Haškom tribunalu, postalo je jasno već na samom početku procesa. Tužilaštvo je već 28. februara 2003. godine, zatražilo da se Vojislavu Šešelju na silu nametne branilac. Jedno od neprikosnovenih prava koje jemči savremeno krivično-procesno pravo jeste pravo na odbranu, po kojem optuženo lice slobodno bira način na koji će se braniti. Njegovo pravo je da odluči li će on sam da se brani ili će to činiti advokat koga izabere. Kao vrstan pravnik, profesor prava, izuzetan poznavalac istorije, dr Šešelj je procenio da je u njegovom najboljem interesu da se sam brani. Tokom procesa dokazao je da je doneo ispravnu odluku, iako je za nju morao da se bori tokom čitavog procesa. U više navrata, Vojislavu Šešelju Tribunal je na silu imenovao branioce u pripravnosti koji su trebali da preuzmu njegovu odbranu.
Po otpočinjanju suđenja i već sa prvim naznakama da će Šešelj uspešno razobličiti lažna svedočenja, tužilaštvo je predložilo, a sudsko veće kršenjem međunarodnog prava usvojilo da mu se nametne prinudni branilac. Posle skoro četiri godine provedenih u pritvoru, braneći svoja ljudska i procesna prava zagarantovana svim međunarodnim konvencijama, Vojislav Šešelj je bio primoran da 10. novembra 2006. godine započne štrajk glađu.
Prestao je da uzima hranu, lekove za visok krvni pritisak i astmu, odbijao je svaku medicinsku pomoć, nije pio ništa osim vode. Dramatičan štrajk, tokom kojeg je Šešelj bio na ivici smrti, prekinuo je 8. decembra 2006. godine kada su mu ispunjeni osnovni uslovi poštovanja ljudskih i procesnih prava. Novi zahtev za nametanje branioca tužilaštvo je podnelo jula 2008. godine. Taj zahtev, kao i zahtev da se prekine postupak, odbijeni su od strane Pretresnog, a zatim i Žalbenog veća.

PREKRŠENO PRAVO NA EKSPEDITIVNO SUĐENJE
Tokom ovog maratonskog procesa, nezabeleženog u sudskim analima, promenjene su čak četiri pretpretresne sudije, a sam sudski postupak prekidan je i započinjan nekoliko puta. Frapantna je činjenica da je suđenje započeto tek posle četiri godine od njegovog boravka u pritvoru. Ni dan-danas nije dat odgovor na pitanje zašto se krši njegovo pravo na ekspeditivno suđenje. Čak je i predsedavajući sudskog veća Žan-Klod Antoneti upozorio da je dužina postupka protiv Šešelja oborila svetski rekord.
Šešelj je još u februaru 2004. godine podneo zahtev da bude pušten na slobodu jer je bilo očigledno da se sa početkom suđenja nepotrebno odugovlači. Zahtev je odbijen sa obrazloženjem da će tužilaštvo u julu, a najkasnije u decembru 2004. godine, početi  sa izvođenjem dokaza, što se nije desilo. Krajem 2005. godine Vojislav Šešelj je podneo zahtev da mu suđenje počne do 24. februara 2006. godine, a ako ne počne da se pusti na slobodu. Zahtev je odbijen.

Ukoliko sudije u potpunosti ne oslobode vojislava šešelja, proces bi bio nastavljen dokaznim postupkom odbrane

RESTRIKTIVNE MERE PROTIV ŠEŠELJA
Haški tribunal je do sada 16 puta menjao Pravilnik o postupku i dokazima. Najdrastičnije izmene Pravilnika sprovedene su sa ciljem da se Vojislavu Šešelju oteža i onemogući odbrana. Te izmene se odnose na zabranu komunikacije sa svima, uključujući i pravne savetnike i porodicu. Druga izmena omogućava da se u sudski spis uvrste izjave svedoka bez saslušanja, pa čak i svedoka koji su u međuvremenu umrli.
U decembru 2003. godine Vojislavu Šešelju je zabranjena komunikacija sa spoljnim svetom, uključujući pravne savetnike i porodicu. Zabrana je trajala do 14. jula 2004. godine. Tek nekoliko meseci po uvođenju te rigorozne izolacije, Šešelju je dozvoljeno da razmeni pisma sa svojom porodicom, suprugom i četvoro dece. U julu 2006. godine usledilo je novo uslovljavanje i pritisci na Šešeljevu porodicu. Da bi se videla sa svojim suprugom, Jadranka Šešelj je morala prethodno da potpiše dodatnu izjavu da nikome neće pričati o zdravstvenom stanju Vojislava Šešelja.
U avgustu i septembru 2006. godine, Jadranki Šešelj je ponovo zabranjeno da poseti supruga, jer je navodno obelodanila imena zaštićenih svedoka. Da je ovo bilo iskonstruisano jedino sa ciljem da se oteža položaj Vojislava Šešelja, potvrđuje i činjenica da je sudija Alfonso Ori u oktobru, na statusnoj konferenciji, konstatovao da je to nemoguće jer Vojislavu Šešelju do tada nisu bila obelodanjena imena zaštićenih svedoka.
Prva poseta pravnih savetnika odobrena mu je tek 21. decembra 2006. godine. Šešelju je 2008. godine bila zabranjena privilegovana komunikacija sa pravnim savetnicima i članovima Stručnog tima koji mu pomažu u pripremi odbrane. Nije postojala mogućnost da se Šešelj sa Stručnim timom dogovara o predmetu, da razmenjuje podatke, informacije itd. Iako Haški tribunal drugim pritvorenicima plaća troškove odbrane, Šešelju ta sredstva  nikada nisu odobrena.
Šešelju se uskraćuje čak i pravo na adekvatnu zdravstvenu zaštitu. Zbog upornog zanemarivanja njegovog zdravstvenog stanja, drastično mu se pogoršala zdravstvena situacija i život mu je doveden u opasnost jer su eskalirali srčani problemi – aritmije i tahikardije. Tek krajem oktobra 2010. godine, Šešelju je izvršena hiruška intervencija – ablacio. U bolnicu je primljen pod pseudonimom, lekari ga nisu obavestili o ishodu intervencije i vraćen je u pritvorsku jedinicu bez nadzora lekara. Mada je odobreno, do danas nije omogućeno Međunarodnoj lekarskoj komisiji da pregleda Vojislava Šešelja.

PETICIJA ZA OSLOBAĐANJE
Prema rečima Šešeljevog pravnog savetnika Zorana Krasića, Tužilaštvo do danas, čak ni pomoću lažnih svedoka, nije uspelo da dokaže nijednu tačku, očigledno montirane optužnice. Još uvek se ne zna kada će se okončati proces koji traje već osam godina i uporno i nepotrebno se odugovlači.
„Šta su očekivali da će se desiti u međuvremenu da bi pravosnažno utvrđeno nepouzdano svedočanstvo i svedočenje moglo da postane pouzdano i relevantno, sa dokaznom snagom, u predmetu protiv Vojislava Šešelja? Mora da postoji neka crta preko koje jednostavno ne može da se ide. Identična je situacija i za druge lokacije: Bosanski Šamac, Sarajevo, Bijeljina, pogotovo za Zvornik. Da ne pričam o Hercegovini, Mostaru i Nevesinju, gde je jedina veza između Vojislava Šešelja i nekog stanja na tom prostoru bila ta što su oni koji su imali bradu bili šešeljevci, kako reče jedan svedok, pa ga Vojislav pita: „Dobro, Vi vidite mene, ima istu bradu kao ja?“ Svedok kaže: „Pa, Vi ne nosite bradu.“ „Čekajte, kako onda, ja ne nosim bradu, a oni koji nose bradu su moji. Po čemu postoji neka sličnost?“ Nema odgovora. Kako je to moguće da neki svedoci, u izjavama koje su dali nadležnim organima koji su se bavili krivičnim gonjenjem od 1991. do 1995. godine, i da ne nabrajam sve godine, pa sve tamo do 2004. godine, ne pominju Vojislava Šešelja, niti dobrovoljce SRS, a onda u izjavama tužilaštvu 2004, 2005, 2006. godine preciziraju svoje izjave: „Pa eto, onaj koji je imao bradu je šešeljevac.“ Znači, kako čovek stari, sve se bolje seća šta se desilo pre 20 godina, a tog dana kada mu se to desilo i šest meseci posle toga nije mogao da razazna neke stvari. Javnost ima pravo da kaže da li su zaključili ljudi da je neko dokazao krivicu Vojislava Šešelja. Evo, ja još nisam sreo čoveka koji kaže da su oni dokazali njegovu krivicu. Svakodnevno me susreću ljudi i pitaju kad se vraća Vojislav Šešelj. Jer nikakvom osuđujućom presudom nikoga ne mogu da ubede u ispravnost jedne takve presude. Nije naš optimizam bez razloga, jer očekujemo vrlo povoljnu presudu već krajem marta i skori dolazak Vojislava Šešelja. Nije to puka želja, već postoji milijardu razloga, a valjda je najvažniji razlog da ispod nekog minimuma ne može da se ide. Prikupljamo potpise za Peticiju za oslobađanje Vojislava Šešelja, preko naših opštinskih odbora i na drugi način, u zavisnosti od toga kako se snađu naši aktivisti na terenu. Pozivamo sve građane koji dele mišljenje da ne postoji krivica Vojislava Šešelja, na bazi ovih saznanja koja imaju prateći snimke suđenja iz Haga, da se obrate našim aktivistima. Pozivamo građane, ukoliko smatraju da je Vojislav Šešelj nevin, da mu svojim potpisom daju podršku da što pre bude na slobodi“, istakao je Zoran Krasić.

______________

Veliki naučni skup

Sledeće subote, 19. februara, održaće se veliki naučni skup u Centru „Sava“ sa početkom u 12 časova, pod naslovom „Oslobađajuća presuda po pravilu 98 bis jedini je mogući pravni rezultat fijaska Haškog tužilaštva u procesu protiv dr Vojislava Šešelja“. Tom naučnom skupu prisustvovaće verovatno do sada najbrojnija delegacija iz Rusije.
Prema rečima Šešeljevog pravnog savetnika Zorana Krasića potvrđen je dolazak 16 učesnika.
„Biće predstavnici svih ruskih političkih stranaka, Komiteta za odbranu Vojislava Šešelja na čelu sa predsednikom Komiteta Sergejem Baburinom. Svoje prisustvo potvrdio je francuski advokat Žak Veržes. Biće tu još puno stručnjaka, profesionalaca, ljudi iz Srbije koji prate suđenje Vojislavu Šešelju, oni se uvek odazivaju na naše pozive kada su u pitanju naučni skupovi te vrste“, saopštio je Zoran Krasić.

18 коментара

  1. Avatar

    POKATOLIČAVANjE PRAVOSLAVNIH LIČANA

    1. Starčevići

    Lika je posebno interesantna kad su u pitanju oni istknuti hrvati koji su postali od Srba. Tu ćemo dotaći oca domovine Ante Starčevića, Mile Budaka, Pavelićevog ministra i hrvatskog pisca, zatim porodicu Rukavina i donekle Jurišić. Otac domovine Ante Starčević je i po majci i po ocu Srbin. Majčino srpsko porijeklo niko mu nije krio, ali očevo jest. Činio je to na lukav način i istaknuti frankofurtumaš i kasnije ustaša don Kerubin Šegvić. U svom prilogu za knjigu Jovana Skerlića Pisci i knjige Šegvić o Starčeviću piše: Porodica Starčević, prema tradiciji izgleda da je porijeklom iz Hercegovine, ali se poodavno doselila u Liku. U zaseoku Žitniku, kod Gospića, od oca seljaka Jakova i matere Milice, po rodu Bogdanove i pravoslavne Srpkinje, rodio se 23 maja 1823. godine Ante Starčević. Svom bogu Molohu, s likom oca domovine, Ante Starčevića, u ratu 1991-95. Hrvati su u Žitniku prineli žrtvu od četrdeset i četiri Srbina bez imena i prezimena. Lukavi Šegvić navodi zaseok god Gospića gdje se rodio Ante Starčević, ali ne navodi selo. Čini to očito iz opreza da ne bi neko saznao da se to selo zove Pazarište, u kome ne živi niko osim Srba katoličke vjere. To znaju, ali čuvaju kao strogu tajnu sami Pazarištani, to je znala i austrijska administracija koja je u svojoj statistici iz 1712 istakla istu činjenicu. (Aus der Beilage Specificatio locorum et incolarum 1712. bei der Instr. F.d. grafen Attems. Nr. 183/VII, J. O Krigsmiscellen, Fasc. 95 im Archiv des Reichs-Krigs-Ministeriums.) U preciznom popisu vojnika za Liku i Krbavu vidi se da Pazarište naseljavaju katolički Srbi, označeni u zagradi i kao Bunjevci, da imaju jednog porkulaba, jednog kneza, jdnog fenriha. 43 konjanika, 230 pješaka, ukupno 323 vojnika. Uzgred ćemo istaći još nekoliko podataka iz pomenute statistike. Selo Brušane naseljavaju katolički Hrvati, katolički Kranjci i katolički Srbi; Perušić samo rimokatolički Turci; Budak katolički Srbi i Hrvati; Ostrovicu, Bilaj, Barlete, Vrebac, Pavlovac, Mogorić, Gračac, Znonigrad, Medak, Bruvno, Mazin, Srednja Gora, Visuć, Mekinjar, Bunić i Korenicu naseljavaju samo grko-orijentisani Srbi; Komić naseljavaju samo katolički Hrvati iz Ledenice; Udbinu samo katolički Hrvati, aus Brundl; u ostalim pomenutim naseljima u Lici i Krbavi žive katolici i pravoslavni pomješani. Selo Brušane bilo je i 1712. i 1796, posjed knezova Rukavina. Posljednje godine knez Jerko Rukavina je naselio iz Kranjske u Brušane porodice; Sudar, Čop, Lisac, Abramović, Naglić, Pavičić, Ivančević, Pleša, Janković i Šneburger. Starčevićevo rodno selo Pazarište imalo je još plemena Jovanovića, Milinkovića, Dragičevića, Dujića, Samardžija… Za njih je Ivan Murgić u svojim Uspomenama na gornju Krajinu, objavljenim u Vijencu 1882 zapisao: Svi se ovi još i sada sami zovu Bunjevci i kažu: mi smo vridna braća Bunivci. U Lici ima još mnogo bunjevačkih prezimena kao što su Babići, Došeni, Vojnovići… Svi oni imaju svoje prezimenjake među pravoslavnim Srbima. Srbima su ih, vidjeli smo, nazivali i atustrijske vojne vlasti. Pisac podliska u Srbobranu od 11.februara 1889. godine koji se bavio ovom temom citirao je jednog hrvatskog autora: Uobće imade skoro u svakom selu u Lici uz Bunjevce i ljudi koji kažu da su kranjskog ili ti hrvatskoga pokoljenja. Otkuda to potiče, to ne zna danas nitko (zna, zna vridni brate!) samo se mogu ti ljudi razlučiti po nekoj osebujnostih, jer kod ivih, koji kažu da proizilaze od Bunjevaca, imade u mnogih starih običaj, drugih govor, baš u nekijih mestih i drugačija nošnja… (…) bilo kako mu drago, toliko je istina da su mnoga imena i pridjevci kod pravoslavnih i katolikah Bunjevacah istoglasni, kao napriliku kod Babića i Došena… pa za to mislim da ne ima dvojbe da su ovi ne samo jednoga naroda, nego i jednoga porekla. Pokatoličene Srbe i u Dalmaciji, kao i u Lici i Vojvodini, pravoslavni Srbi i danas zovu Bunjevci. (Ajmo u Bunjevce tražiti Sv. Vranu, tj. Hajde da kod katolika idemo na slavu Sv. Frane; Majko moja Bunjevac mi lole pitaću ga kao boga mole. Sve molitve naučiav lako vjerovanje ne mogu nikako. Ovako govore i pjevaju Srbi u Dalmaciji. Mađari i danas zovu Bunjevce Srbima katolicima. Kerubin Šegvić kaže da su Starčevići izgleda poreklom iz Hercegovin. Mi bismo dodali da su do sada bili svi Starčevići iz hercegovine, iz Kninske Krajine i južne Like pravoslavni Srbi. Možda su ipak sljedbenici njihovog prezimenjaka Ante Starčevića, Srbina, pokojeg od njih preveli u Hrvate i katolike.

    2. Rukavine
    Kneževska porodica ličkih Rukavina dala je mnogo čuvenih visokih oficira, javnih ličnosti raznih profila, ali i mnogo zločinaca koji su svoje zločine izvodili na srpskom narodu. I u ovom najnovijem ratu pojedinci iz roda Rukavina zatirali su Srbe po Lici. U Drugom svjetskom ratu to isto su činili Pavelićev ustaški general Juco Rukavina i titov general Ivan Rukavina. Rukavine su, međutim, etnički Srbi. Ima više izvora koji zkazuju na to, mi ćemo navesti samo neke. Već citirani Ivan Murgić u zagrebačkom Vijencu iz 1882. godine navodi da je austrijski general baron Juco Rukavina naveo u molbi za baronat, upravljenoj na cara Ferdinanda, da su njegovi pređi bili srodnici Nemanjića, kraljeva od Bosne ponosne, Da su Rukavine nosile kneževsku titulu prije svoja dolaska u Liku svjedoči nam i jedna terminacija generalnog providura Đerolama Kornara od 18. novembra 1681. godine. Koja se čuva u porodici Ive Mataka iz sela Krneza kod Ražanca u Dalmaciji. Tu piše da je knez Ivan Rukavina priveo iz trnavca u Podvršje kod Ražanca 12 porodica. Na njihovom čelu su bili : Knez Ivan Rukavina, Šimun Rukavina, Andrija Rukavina, Marko Kovač, Marko Trošelj, Nikola Rusin, Martin Katić, Rade Frleta, Toma Frleta, Ivan Erak, Ante Kožulović, Dmitar Uljarković. Zemlja im je dodijeljena između sela Ljubač i Radovin. Još tada je Ljubač bilo selo srpsko i pravoslavno. Petnaest godina kasnije ninski biskup Parčiš će ga kompletna prevesti na katoličku vjeru. Pisac podliska u Srbobranu iz 1889, 4. februara, kaže za sebe: I ja znam jednog člana porodice Rukavina, koji ima isprave toga srodstva i takog (sa Nemanjićima, prim. S.B.) i to je jedini od rukavina koji osjeća srpski, ma zbog toga osjećaja kao da je popio dosta čemera gorka u svojijem mladijem godinama. Aleksandar – Leso Budisavljević, iz Pećana u Lici, sin Bude Budisavljevića, austrijskog generala i komandanta Jelačićeve avangarde u ratu sa Mađarima 1848. pišući o porodičnoj lozi Budisavljevića spominje i Rukavine. Moj, još od mlađijeh nama godina dobri drug i prijatelj obrstar Joko Rukavina pripovijedaše mi jednom da je njihov praotac prebjegao iz Bosne, zvao se Mamutović i bio je vjere pravoslavne. Bježeći prenio je u rukavu od dolame svoje ‘plemenite liste’, š čega su se oni kašnje prozvali Rukavine. Iz Dalmacije dođoše u Podgorje, pa u Liku. S vremenom su se pokatoličili kao i mnoge druge familije. A kud nema sad Rukavine? Pri kraju prošlog vijeka kad je ovo pisao, Budisavljević najvjerovatnije nije mogao da zaviri u venecijanske akte, poštu su ga putevi, kao austrijskog oficira, vodili na druge strane, pa nije iz toga izvora saznao da su Rukavine najprije došle iz Bosne u Dalmaciju. Usmena kazivanja koja je on slušao podudaraju se sa zvaničnim dokumentima iz arhivskih izvora. Već smo spomenuli jedan, a evo i drugoga, koji je hronološki nastao šest godina prije. Pomenuti Ivan Rukavina, koji se prethodno doselio na područje Ražanca s drugim uskocima, 1675. tuži se generalnom providuru da su drugi već zauzeli zemlju i pašu pa njegovi uskoci nemaju od čega da žive. Vidimo da mu je molba usišena tek 1681. Ovaj dokumenat se nalazi u Arhivu mletačkih dragomana u Zadru, a može se naći i u Istoriji kotarskih uskoka, knj 1, Boška Desnice. Budisavljević priča dalje da je u 1875. u mjestu Bijala u Baliciji, naišao na jednog Rukavinu. Upoznam toga Rukavinu, piše on, Oca mu nekad kao furira – šta li – premjestiše k poljskoj regementi u Galiciju, đe se oženio i umro. Njegov sin, pomenuti trgovac, rodio se i odrastao u Galiciji. Poljak od glave do pete, ne zna ni riječi srpski ili ti hrvacki, zna samo da mu je otac bio rodom iz Hrvacke, činilo mu se da ne zna ni đe je ta Hrvacka, kao što ni Košut za nju nije znao. Poznam još jednog Rukavinu ponijemčena od malena, ne zna ni riječi hrvacki. Vidimo dakle, Rukavine svi znaju za svoje korjene, makar u drugom stepenu, a svi ih se odriču. Jedan je tako tajni Srbin, jedan javni hrvat, drugi Poljak, treći, opet, Nijemac. Pleme koje je jednom iščupano iz svojih tvrdih korijena prima se na svakom tlu, ali nikad više nije svoje. I na primjeru sudbine plemena Rukavina mogu se ugledati tragični puti srpske pojedinačne i kolektivne sudbine.

    3. Budisavljevići
    U već pominjanoj knjizi o geneologiji Budisavljevića u Lici, njen autor Aleksandar – Leso Budisavljević piše o tome kako su lički Budisavljevići, Budaci, Jurišići i Pilipovići iz istog korijena, pravoslavnog i srpskog. Služeći se porodičnim predanjem, ali i istorijskim radovima Lopašića i Frasa, Budisavljević u poslednjoj deceniji prošloga vijeka dosta uvjerljivo ptkrepljuje svoju tezu. On polazi od svjedočenja svoga oca Bude, koje je ovaj ostavio u deseteračkim stihovima. Budo je prikupio ta saznanja iz pripovijedanja svoga djeda Jovana i, iz zapisa protopopa Tome Budisavljevića. Jovan je prema tome, rođen još u 17. vijeku, pošto je imao 96 godina kad je umro. U prilično nevještim stihovima stari Budisavljević kaže:

    Stari naši i stari Budaci Vavijek su se među sobom srađali; (…) Ovo kažem samo što sam sluša’ Od mog djeda staroga Jovana, Devedeset još i šest godina Koj’ je živio, tako kazivao; I od starog protopopa Tome, Koji je mnogog bio zapisao.

    Hroničar navodi i razlog zašto nije moguće kazati nešto pobliže o tom srodstvu, navodeći pri tom vjeru, koja ih je razdvojila, pošto su Budaci prešli u katoličanstvo. Valjda bi se još od tog i više znalo kazat’ i propoviđeti, da nas nije zakon rastavio i ondake zlobu uselio. Aleksandar Budisavljević objašnjava psihološke efekte podjele istovjernih i srodnih na različite vjere. On je sigurno, kao austrijski oficir, imao mnogo prilika da neposredno promatra tu situaciju, pošto su brojni srpski oficiri, zbog ženidbe ili karijere, prelazili iz pravoslavlja u rimokatolicizam i od Srba postajali Hrvati. Ne zaboravi da je, prema Franji Vaničeku (Specijalna istorija vojne granice) godine 1770. izdana carska naredba iz Beča da se bračni parovi mješovitih vjera moraju vjenčati samo u rimokatoličkoj crkvi, a njihova djeca moraju biti katolici (alle Kinder in der katolischen Religion erzogen warden mussten) Đe bi god ‘zakon’srodnike rastavio, piše on, tu bi se odma i vjerska mržnja ukorijenila, jedna strana bi na drugu krivo pogledala, prestao bi rodbinski saobraćaj. Otpadnici su od koljena na koljeno tendenziozno preparirovani, ne bi li im ase utla svaka uspomena njihove prošlosti. Prvi otpadnici čim da bi se pred svojom savjesti pravdali, tuđili bi se zbog prekora, od stida, savjest iapk grize, oči se obaraju, jaz između bivšijeh srodnika postaje sve dublji. To je jedan uzrok što su nam se toliki tragovi u našu prošlost zabatalili, a u mnogom krivi smo i sami. Uz Lopašića i Frasa, kad istražuje iste korijene Budisavljevića i Budaka, Aleksandar Budisavljević navodi i austrijskog istoričara Majnerta (Istorija Austrije), a polemiše sa Vjekoslavom Klaićem koji je i inače bio sklon istorijskim falsifikatima, ako su ti falsifikati koristili njegovoj hrvatskoj nacionalnoj ideji. On izriče i prekorno slovo srpskoj inteligenciji koja se sa krajnjim nemarom odnosi prema svojoj prošlosti. Naš narod i dan današnji još mnogo pamti. Kad bi se to pažljivo pobiljžilo, otkrila bi nam se mnoga pritrpana, već zaboravljena istorična činjenica, istorična istina, opovrglo bi se mnogo bezočno izvrtanje. Ali naša domaća srpska inteligencija nema vremena za taki posao. Ona je opterećena teškom politikom. Glavna joj je težnja i čežnja da bi dospjela što prije u ‘srpski klub’ u Zagreb, đe se poznati prvaci savjetuju o narodnom napretku augurskijem osmjehom, a ostali Martini – u Zagrebu, iz Zagreba. Taka nehatosto potpomaže drugo staro zlo, koje ide šnjome upored. Mi se na svakome koraku naše mučne prošlosti možemo uvjeriti: da je intencija mjerodavnih činilaca koji su nam sudbinu krojili, kao i intencija onijeh elemenata, koji su po nagonu svoje niske mržnje priliku upotrebljavali, da utiču štetno na našu sudbinu – uvijek išla i sada ide na to da se naša prošlost zabašuri i zbriše, da naše muke i zasluge ne uđu pod našijem imenom i knjigu domaće povijesti, kako bi na vremenom načinili nezaslužnima bezpravnima. Tako na jednom vidimo se istisnute, zapostavljene a često bogme još i nagrđene, a nekadanje naše vrle predstavnike gledamo sad vješto prerušene i eskamotovane u tuđem kolu. Po piscu rodoslova Budisavljevića, koji se oslanja na Frasa, sinovi obrstara Nikole Budaka, ili Dudačkoj, Aleksa, Baltazar i Janko spominje se oko 1686. Izgleda da je njihov otac prešao na rimokatoličku vjeru 1678. kad je i pravoslavni vladika Zorčić prihvatio uniju u tom kraju. On je učestvovao u 30-godišnjem ratu, pa kako ga pravda njegov daleki rođak Budisavljević, u tuđini sa tuđim dugo drugujući i sam se je morao otuđiti. Budisavljević piše: Ovoga Janka spominju iste godine kao fedriha u gradu Žumberku, Baltazara spominje Fras, bez označene godine, kao obervojvodu u Turnju kod Karlovca. Pomenuta tri brata bijahu dakle takođe savremnici našeg Toše i Maleša, ako i Mate Budak iz Senjske Krajine, pak što ne bi naš pametar, starac Jovan, unuk Tošin, znao kazivati kako su se ‘stari naši i stari Budaci vavijek među se srađali’, kad je on to mogao slušati baš iz usta svoga djeda Toše. A to srađanje prestalo je još prije Jovana od onoga časa, kad nas je ‘zakon rastavio, pa ondak – zlobu uselio’. Po Aleksandru – Lesi Budisavljeviću drugijeh Budaka, osim potomaka Budišinijeh niti ima danas u našem zavičaju, niti ih je kad god bilo, jer i naši pretci za takve druge Budake ne znadoše, inače bi oni govorili: Ti i ti Budaci nijesu od Budiše, a Budake kao bliže plemeštake naši su stari najbolje poznavali. Lički Budaci iznjedrili su Milu Budaka koji će u Drugom svjetskom ratu biti Pavelićev ministar prosvjete i bogoštovlja i jedan od najkrvavijih gonitelja Srba. On je tvorac one ustaške teorije kako se riješiti Srba, po kojoj jednu trećinu pobiti, jednu pokrstiti, jednu protjerati. Godine 1933. u jednom emigrantskom listu u Kanadi on je napisao, govoreći o potrebi granice na Drini, između Srba i Hrvata: Hrvatski je narod dokazao uz teške i krvave žrtve, da je dorastao za stražara na toj europskoj predstraži, jer je uprkos najužasnijim nasrtajima ne samo spriječio poplavu Evrope, nego ujedno sačuvao i rasne i krvne odlike svojih praotaca i prigrljenu vjeru svojih djedova. U Katoličkom listu iz 1941, brj. 25. Budak kaže: Pravoslavci su došli u ove krajeve kao gosti, i oni bi trebali već jednom da napuste te krajeve. Istina, mnogi neće moći otići, ali će zato htjeti preći na našu vjeru. To možda neće biti iz najčišćeg uvjerenja i zato ćete vi djlovati da svojom molitvom i radom to djelo potpomognete. I drugo rodbinsko krilo, Budisavljevići dali su u vrijeme Mile Budaka, i kasnije, ličnost koja će na bizaran način biti povezana sa svojim ustaškim rođakom. To je Jovanka Budisavljević-Broz. Milu Budaka će, na kraju rata, dati izvesti pred streljački stroj Jovankin budući muž, mršal Jugoslovaije, Josip Broz Tito. Isto tako, Budakov zet Josip Broz, znatno je doprinjeo da neke navedene Budakove proročanske riječi godine 1995. pa dalje, budu potvrđene krvavom i kriminalnom praksom.

    4. Jurišići, Filipovići i Harambašići
    Geneološki hroničar Budisavljevića, Aleksandar – Leso, pisao je pored Budaka, o Jurišićima i Pilipovićima (Filipovićima) kao srodnicima njegovih prezimenjaka. Jurišići su prešli, takođe u rimokatolicizam. Filipovići su jednom granom postali katolici a drugom muhamedanci. Svi su oni nosili plemićke titule pod raznim carevima i kraljevima. Kažu da su isprave o svome plemstvu imali i Budisavljevići, još od srpskih vladara, ali su ih smatrali običnom magarećom kožom pa ih zaturili. Istina je, međutim da je Nikoli Jurišiću, austrijskom vojvodi iz 16, vijeka bilo priznato plemstvo i da je on do smrti ostao Srbin. O tome je pisao dr. Oskar Frajker von Mitis 1908. u Biografiji Nikole Jurišića. Baron Filipović je na Blagoveštenskoj skupštini u Sremskim Karlovcima 1861. godine isticao da je i on srpske gore list. Druga grana Filipovića koja je prešla na islam dala je brojne begove i paše. Muhamedbeg Filipović je sjedio, napr u Glamoču i često se žalio mletačkom providuru u Zadru na uskoke koji mu zadavaju nevolje. Nije nemoguće da je zametao kavge i sa svojim rođacima u Lici. Isto tako nije nemoguće da su one bile to surovije što su bile prisutnije rođačke uspomene. O tom psihološkom problemu konertitstva već smo navodili riječi pominjanog Aleksandra – Lese Budisavljevića. Potkrepićemo ga slučajem hrvatskoj pjesnika Autusta Harambašića i izjavom Milana Levara, Hrvata iz Gospića, koji je govorio o najnovijim zločinima nad Srbima u Gospiću 1991. potpomognutim od hrvatskih državnih vlasti. August Harambašić je hrvatski pjesnik i vatreni pristalica Starčevićeve Stranke prava. Rodio se u Donjem Miholjcu 1861. u porodici Đure Harambašića, pravoslavnog Srbina iz Korita kod Pakraca. Majka mu je Julijana bila katoličke vjere pa je svu djecu krstila u katoličkoj crkvi. Umrla je rano pa je August morao da djetinjstvo provodi sa djedom po ocu Pantelijom, u Novoj Gradišci. I djed mu je bio pravoslavni Srbin. August je učio škole u Novoj Gradiški, Osijeku, Požegi, Zagrebu i Beču. Završio je pravo i radio u kancelariji vođe pravaša Jošua Franka (pohrvaćeni Jevrejin. – T.K) Međutim, još ranije kao đaka i studenta izgonili su ga iz učilišta zbog militantnih pravaških nastupa. Kao žestokog hrvatskog nacionalistu i klerikalca preporučivao ga je za upotrebu u Bosni i Hercegovini i Benjamin Kalaj. Kad je jednom prilikom ugledao uglednog političara i građanina Zagreba Bogdana Medakovića kako se ne diže sa stolice za vrijeme izvođenja hrvatske himne skočio je sav izbezumljen prema njemu, namjeran da se fizički obračuna. Njegova mržnja prema Srbima bila je u svakoj prilici na vidiku. Da je bjesnilo konvertita, od svake ruke, jedna konstanta vidljivo je iz bezbroj primjera u raznim vremenima. Evo, međutim, primjera iz ovog našeg vremena. Već spomenuti Milav Levar, govoreći o strašnim zločinima nad Srbima u Gospiću godine 1991. i 1992. sličnim onim koji su se nad istim narodom događali 1941, rekao je da su se oni vršili nad nedužnim civilima samo da bi pojedinci dokazali svoje veliko hrvatstvo. …ali treba znati, istakao je Levar, da je tu bilo puno ljudi (među ubicama, prim. S.B.) koji su u prošlom sistemu bili i te kako podobni. Sada su se nekako trebali dokazati. Kako, shvatili ste iz svega ovoga. Neki su morali prekrstiti žene, neki su se morali odreći svoga pređašnjeg života zbog uloga koje su onda imali i što im, ruku na srce, baš i ne služi na čast, dok su gotovo svi na opisan način dokazivali veliki hrvatstvo i odanost. Ljudi su promjenom imena, na primjer, ubijali sebe. Zar mislite da im je onda teško nekoga ubiti, i to pod pritiskom? U naše, najnovije vrijeme, bezbroj je primjera konvertitskog entuzijazma u mržnji prema svojim srpskim i pravoslvnim korjenima među Srbima u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini, Sloveniji , pa i u samoj Srbiji. To je vidljivo jednako kod marginalnih ljudi kao i kod javnih ličnosti. U Splitu je, na primjer, prema kazivanju prognanih Srba iz toga grada, Milan Januzović, Srbin, dijete palog partizanskog borca, negdje od Prijedora, javno huškao na Srbe, prokazivajući ih na trgovima i ulicama rulji i oružanim bandama. Sam je bio obučen u policijsku uniformu. Nije imao vidljivih razloga za takve postupke, jer su se u građevinskom preduzeću Radnik iz Benkovca, gde je radio, svi Srbi prema njemu korektno odnosili. Bijes preobraćenog pokazao je u toku proteklog rata i hrvatski košarkaški as Stojan Vranković. On je to činio preko brojnih izjava, ali i stajanjem uz Tuđmana na kninskoj tvrđavi kad je hrvatski predsjednik došao u Knin 1995. nakon što su taj prostor napustili Srbi. Vrankovićev otac je sahranjen u Drnišu kao pravoslavni Srbin; Srbi su mu stric i brat od strica. Već smo spomenuli sličan sluačj sa njegovim kolegom i trenerom Aleksandrom Petrovićem iz Šibenika. Takvih primjera ima mnoštvo ne samo među sportašima, već i drugim strukama i društvenim grupama. Poznato je, na primjer, da su napuštena srpska sela u sjevernoj Dalmaciji, a tako je, kažu svjedoci, bilo i na drugim prostorima, najviše pljačkali upravo Srbi iz primorskih gradova Splita, Šibenika, Zadra, koji su ostali vjerni hrvatskoj vlasti i učestvovali u njenim vojnim i policijskim jedinicama. Oni su učestvovali, naravno pojedinci, i u paljevinama kuća i ubijanju srpskih civila u srpskim selima sjeverne Dalmacije. Takvi Srbi su se već idnetifikovali sa hrvatskom nacijom i katoličkom vjerom. Ima, međutim i onih Srba koji su u strahu za goli život promijenili ime, prezime, naciju i vjeru.
    I OVO :

    O ulozi Srba u očuvanju hrvatskog naroda u srednjem veku napisano je dosta, ali je za vreme dve Jugoslavije to zataškivano, da se nebi remetilo „bratstvo i jedinstvo troimenog naroda“, Srba, Hrvata i Slovenaca. Naime, Hrvati su pred Turcima mahom napustili svoja ognjišta od Drave do mora, tako da nije imao ko više da brani prilaz Beču i ostatku Evrope na Zapadnom Balkanu. Srbi su delom bili pokoreni od Turaka, delom su hajdukovali na svom tlu, a delom su krenuli put Mađarske, pa čak i Ukrajine i Rusije. Jedina srbska zemlja koja je neprestano pružala otpor bila je Crna Gora, koja nikada do kraja nije pokorena. Srbski janičari koji su nastali kao otpor ugarskom dvoličnjaštvu, postali su pretnja za Zapad, pošto su se pokazali daleko opasnijim od samih Turaka. Naime, mnoštvo Srba nikada nije zaboravilo kako je dve trećine muških glava Srbadije palo na Kosovu za Hrista, čime je sprečena provala Turaka u ostatak Balkana za čitav jedan vek, a kako su Ugari umesto da pomognu u borbi (Lazar je pozvao čitavu Evropu tada na Kosovo), napali nebranjenu Mačvu i pripojili je sebi. Potom njihova pljačkanja od IX veka sve do Jadrana, te na prevaru oduzetu Bosnu, Srbi im nikada nisu oprostili. Masa Srba prešla je na Islam, što su današnji Bošnjaci. Da bi Austrija iskoristila vojničku tradiciju Srba, koju su počeli koristiti Turci, pozvala ih je „u ime Hrista“ da pređu u Austriju, jer kako je pisao vojni zapovednik prve Krajine, Hans Ungand 1540. o Hrvatima, domicilno stanovništvo nije bilo doraslo za borbu s Turcima „pa neko i njih mora da brani (…) oni su navikli samo da služe oko stolova svojih gospodara i pune podrume i koševe njihove“.

    Uz Srbe (Rasciane), Ungand je pozvao i Nemce za vaspostavljanje Krajine. Odatle danas mnoštvo „Hrvata“ s nemačkim prezimenima upravo u severozapadnoj Hrvatskoj, gde je ustanovljena prva Vojna Krajina. Napominjem da su Srbi već od 1434. godine bili vojnički prisutni u Hrvatskoj, kada se srbska despotica Katarina Branković udala za vladara (bana) Hrvatske i Slavonije, Urliha grofa Celjskog. Tada su s njom iz Smedereva došli srbski oklopnici, koje je ona postavila u dobijene gradove – Medvedgrad nad Zagrebom, Rakovac kod Vrbovca, Veliki i Mali Kalnik kod Križevaca. Deo posade postavljen je i oko Koprivnice (postoji selo-opština Rasinja koju su osnovali upravo ti Rašani). Grof Ulrih ubijen je 1456. godine u Beogradu, tako da je njegova žena ostala da vlada, ali su im sva deca umrla, tako da nisu ostavili naslednika. Župan Zagrebačkog polja postao je Srbin iz Despotovine, vlastelin Bogavac Milaković. U oba Kalnika zapovednik je bio Srbin, Pavle Mikšić, sve dok grofica nije te gradove ustupila drugima. Prvi vojnici iz Srbije su se pokatoličili u pomenutim mestima od Koprivnice do Zagreba, a njihovi potomci su svi oni katolici koji se prezivaju na tom području: Borić, Vučić, Dobrenić, Nedeljković, Milićević, Obradović, Poznanović, Radinović, Stančić, Radić, Milošević, Mikšić, Milaković, Pavlović, Marković, Petrović, Kovačić, Kovačević, Srbinović, Srbljan, Gačić, Gvozdenović, itd. itd. itd. (uglavnom svi koji imaju slovenski sufiks i nastavak „ić“ ili grčki sufiks i nastavak „ić“).

    To su bili prvi srbski vojnici koji su došli u severnu Hrvatsku nakon IX veka. U južnoj su ostali uvek prisutni u određenom broju, mada ih se tamo najveći broj pokatoličio, pre svega da bi mogli postati punopravni građani primorskih gradova. O njima u posebnom odeljku, pošto su ovi Srbi na severu manje poznati, a ipak su dopirali sve do Zagreba, pa čak i vladali hrvatskim gradovima. Od tada (dakle od XV veka) u Slavoniju i Hrvatsku počinju na pusta polja i naselja (40-80 godina su bila pusta) dolaziti na desetine hiljada Srba upravo iz Srbije i Bosne. Došlo ih je toliko da su osnovali novu Rašku u Slavoniji, koja je ušla na tadašnje geografske karte Mađara i Nemaca, a moldavski i ruski vladaoci su u razdoblju 1609-1704. godine čitavu Gornju i Donju Slavoniju (dakle od Vukovara do Sutle) nazivali „srbskom zemljom“. Zadnji srbski despoti iz porodice Berislavića dobili su znatne vlasteoske posede s centrom u Slavonskom Brodu. Od Požege do Pakraca, Turci su taj kraj zvali „mala Vlaška“ ili „mala Raška“. Veći broj Srba u Slavoniju i Hrvatsku stiže pod vojvodom Vladislavom Hercegovićem, sinom osnivača Hercegovine, Stjepana Vukčića Kosače, te je on upravo nasledio gradove Veliki i Mali Kalnik kod Križevaca.

    U to vreme Srbi uveliko ratuju u Senjskom primorju, pa sve do Žumberka i Kranjske, gde i danas ima potomaka Srba i srbskih sela (manastir Gomirje). Tamo je bilo toliko Srba da su ih odseljavali na sever u Vretaniju (tako su Srbi nazvali zemlju od Marče do Varaždina). Glavna srbska gospoda behu Marko Tomašević, Petar Besedić-Pribeg, Pavle Bakić, Ivan Margetić-Rascianus i stric mu Plavša (dao ime selu Plavšinci kod Koprivnice), vojvode Aleksa, Dojčin i Vukmir, vojvoda Ratko Pribeg (Topolovac kod Križevaca), a okolinu manastira Lepavina naseliše Senjski uskoci. Iz Dalmacije su u taj kraj došli i Srbi-Morlaci (Morovlasi) koji su naselili Glogovnicu. Najveći priliv Srba u Gornju Slavoniju bio je od 1597-1600. godine. Pojačanju tih četa doprinela je tzv. „Bručka libela“ iz 1578. godine, kojom je određeno da se plaćenička vojska na „Slovinskoj krajini“ znatno uveća.

    Jedan od najvećih junaka Varaždinskog generalata bio je srbski vojvoda Petar Hasanović, koji se svojim junaštvomistakako u bici kod Ivanić Kloštra protiv Alibega 1586. godine, a onda je sa svojom posadom naselio grad Đurđevac. Sledeća grupa Srba došla je nakon upada barona Mihajla Sekelja i kapetana Globicera u turski deo Slavonije, odakle su doveli kao roba turskog Srbina i plaćenika, kneza Ivana Pejašinovića, koji se nagodio s Austrijancima i upao sa voskom u taj kraj odakle je izveo mnoštvo zadružnih srbskih porodica i naselio ih s jednim popom negde oko Koprivnice. Pod komandom Gregorija Lajbahera, križevačkog kapetana, krajiška vojska upala je u „Malu Vlašku“ i popalila Cepidlake, Drežnik i Kusonje, te dovela još jednog srbskog harambašu u Austriju, dičnog odličnika Miliju. Njegovi podanici naseljeni su po mestima – Cirkvena, Sv. Ivan Žabno, Glogovnica, Topolovac, Gradec, Dubrava i Sv. Petar Čvrstec. Baron Herberštajn udariće na Podravsku Slatinu, spaliti je i iz nje izvesti 1100 Srba sa 400 grla stoke, i sve njih je doveo u Rovište kod Koprivnice i okolna sela. U okolinu Ivanića 1598. godine sprovedeno je više stotina Srba, kao i u Sv. Križ. Potom su iz Pakraca i Požege dovedene srbske starešine Dragul-aga i Vučić-aga sa svojim stanovništvom. Koprivnički kapetan Alban Grasvajn je sa svojim četama iz Ludbrega i Križevaca 27. januara 1600. godine, preko Virovitice i Brezovice opet napao na Podravsku Slatinu koju su Turci brzo obnovili, pa iz nje Turcima oteo Srbe, kao i iz okolnih mesta – Vukičica, Miholjac, Miljeno, Bistrica, Medinci, Rečica. Njihovo stanovništvo pod starešinom Radosavom Cvetinovićem s mnogo blaga stoke preselili su Austrijanci takođe u koprivničku okolinu. Kapetan iz Križevaca, baron Glajspah, udario je s vojskom na Jugovo polje i Orahovičku nahiju, te odande izveo preko 100 srbskih porodica, iz kojih je 309 mladića bilo sposobno za oružje. Preseljenje Srba trajalo je sve do kraja XVII veka, čime je u potpunosti obrazovana Slovinska krajina. Na opustošena područja Turci su dovodili ponovo Srbe iz Srbije i Bosne, te njih slala u pohode protiv „prebegle raje“, tako da je mnogo Srba stradalo u međusobnom satiranju. Početak smirivanja bitaka počeo se nazirati mirom u Sremskim Karlovcima 1699. godine, kada je cela Slavonija potpala pod Austriju.

    Najveća seoba Srba iz Srbije u Slavoniju zabeležena je oktobra 1688. posle osvajanja Užica, kada je iz tog kraja naseljeno 6000 porodica i naseljeno po pustim predelima Slavonije. 1702. godine Slavonija je od strane Austrijanaca naseljena Srbima iz Banije, Like, Krbave i delova Bosne, pošto je tamo bilo zgusnuto srbsko stanovništvo. Od tada se rečica Ilova počinje smatrati granicom između Hrvatske (nekada Gornje Slavonije) i Slavonije (nekada Donje Slavonije). Pošto je za te krajeve nastupio mir, otpočelo je masovno pokatoličavanje Srba, donošenjem zakona koji su bili zapečaćeni od XVI veka, po kojima se u Austriji ne može trpeti druga vera sem rimokatoličke (Zakonski član 5. od 1545. godine). Srbi su se tokom tih 200 godina snažno opirali, a centri pravoslavlja postali su manastir Marča i manastir Lepavina (osnovan od monaha-pustinjaka iz Hercegovine, Vukodabovića, 1550. godine). Najznačajniji srbski sveštenik oko kojeg se Srbi organizuju bio je Simeon Vretanijski, episkop, koji je u lancima odveden u Varaždin. Na pokatoličavanju Srba najviše je radio ljubljanski biskup Tomislav Hren. Još od 1525. godine radili su jezuiti na tome kako da iz Žumberka uklone pravoslavne sveštenike i prevedu Srbe u katoličanstvo, ali se baron Paradajzer austrijski zapovednik odupro tim nastojanjima, bojeći se ustanka Srba u Žumberku, Slavoniji i Primorju, „kojih ima više od 9000 naoružanih“ i predlaže da se pokatoličavanje sprovede postupno i neosetno. Mađarsko-hrvatska vlastela, posebno Zrinski i Frankopani, takođe su veoma nastojali da prevedu Srbe u katolike, jer im je trebalo još više kmetova sa njihovom zemljom, a pravoslavci su bili oslobođeni daća zbog vojničke službe. Austrijski dvor je tim povodom poslao i komisiju koja je trebala da sprovede unijaćenje Srba, ali su Srbi 26. jula 1623. godine došli na zbor u Rovište, gde se sav narod s podignuta tri prsta k nebu jednodušno se zakleo, da će svi do jednog poginuti, nego što će pristati da postanu bečki kmetovi. Uz to na polju su bili naoružani srbski konajnici i više hiljada pešaka do zuba naoružanih. Austrijska komisija se uplašila i odustala da sprovede dvorsku odluku. Da bi umirio Srbe, Ferdinand II je izdao 15. novembra 1627. godine Srbima Varaždinskog generalata „Patent Buch“, u kojima priznaje velike zasluge srbskih krajišnika za celo hrišćanstvo, a naročito za ugarsku krunu. Pomenuti originalni spis nestao je iz Severina 1884. godine i smatra se da je ukraden od strane novohrvatskih nacionalista, pošto je to jedan od najvećih dokaza o ulozi baš srbskih krajišnika za Hrvatsku. Još jedan od primera kulturnog genocida koji se sprovodi vekovima, a posebno od kraja XIX veka do danas.

    Jedan od najpoznatijih junaka Austrije bio je Srbin, podmaršal baron Mihailo baron Mikašinović, vitez od Šlagenfelda, koji je 1750. godine dao da se izrade dve slike za crkvu u Plavšincu, upravo kao sećanje na srbske junake. Na jednoj slici prikazan je dolazak Srba i Hrvata za vreme cara „Vasilija Makedonjanina“ i primanje povlastica od njega, a na drugoj je prikazan trenutak primanja privilegija koje je Srbima dao car Rudolf II 1612. godine. Dakle, i tada su Srbi radili na privlačenju Hrvata u slovenstvo, ali kao što se vidi, nikada to do kraja nije uspelo. Hrvati su ostali odani kmetovi Austriji.

    Pomenuti episkop Simeon Vretanijski je svojom energičnom politikom uspeo da za svoj srbski narod dobije od cara samoupravu u građanskim, sudskim i policijskim poslovima, na čelu s knezovima i velikim sudijama koje je birao sam narod Vretanije. To su takozvana „Statuta Valachorum“ (Vlaški statut), kojeg je u Regensburgu 5. oktobra 1630. godine potpisao car Ferdinand II i u svečanoj audijenciji predao narodnoj deputaciji od 12 lica crkvenih predstavnika i vojvoda, na čijem je čelu bio marčanski iguman Maksim Predojević, naslednik netom umrloga Simeona. Maksim je bio vrlo mudar čovek, koji je uspeo cara da ubedi, kako „vretanijski“ znači isto što i „krajiški“, iako se radilo o pokušaju da se zasnuje nova mala srbska država Vretanija (od Bretanija), u okrilju Austrije. Bio je to jedan od prvih pokušaja obnove srbske državnosti, više stotina kilometara daleko od Srbije. Car je Maksima uputio papi Urbanu VIII u Rim, da od njega primi posvećenje (što je bio pokušaj unijaćenja, odnosno postupnog prevođenja u katoličanstvo), ali je mudri Maksim otišao na drugi kraj Evrope, u Peć, gde je posvećenje za episkopa Vretanije dobio od patrijarha Pajsija Janjevca, koji mu je izdao i sinđeliju za Vretanijsku eparhiju. Osam godina je trebalo katolicima da shvate šta je Maksim uradio, tako da je pokrenuta velika hajka na Srbe preko zagrebačkog biskupa Benedikta Vinkovića, pošto je u Vretaniju nahrupilo katoličko stanovništvo iz današnjeg Zagorja, da bi živelo po „vlaškim pravicama“, po najslobodnijem, najdemokratskijem zakonu u Evropi toga vremena. Hrvati su bežali sa imanja svojih mađarsko-nemačkih tlačitelja i naseljavali se po Vretaniji, gde ih je dočekao sloveno-serbski narod kao svoju braću i davao im zemlju i vinogradske kućice za život, pošto su Srbi dobili velika ali pusta imanja koja su bila tolika da ih nisu ni mogli obrađivati.

    Danas se s pravom pitamo, da li je takav postupak srbskih vojvoda bio pametan. Bio je hrišćanski, ali da li je bio pametan? Danas u Slavoniji ne živi više ni 3% Srba, a nekada su činili ogromnu većinu. Imali su čak na njenom tlu dve državice – Rasciju (od Vukovara do Ilove) i Vretaniju (od Ilove do Zagorja). Danas se ti Srbi nazivaju Hrvatima, a velik broj onih koji se nisu pohrvatili pobijen je u Drugom sv. ratu, te proteran u Građanskom ratu, upravo od svojih komšija, potomaka onih koje su njhovi dedovi zdušno primili da žive s njima, na njihovim imanjima, kada su pobegli od mađarske gospode, kao i od potomaka samih Srba koji su davno prešli u katoličanstvo.

    Bilo kako bilo, dejstvovanje zagrebačke biskupije, koja je nekoliko puta pokušala da manastire Marču pounijati, kao i Lepavinu (zadnji puta u Drugom sv. ratu), uspelo je na dva načina. Prvo – grubom silom kada su Srbi polako od vojničkog naroda postajali seoski paori i ostavili oružje. Tada su zbog „izdaje cara“ pogubljeni mnogi kaluđeri, a neki odvedeni čak u robstvo kao galioti. Optužen je i vladika Gavrilo Mijakić za saučesništvo u zaveri Zrinski-Frankopani, kojeg su živog zazidali u jednoj tamnici u Gladskom (Šleska). Vladika koji je pomagao hrvatskom plemstvu, preživeo je u potpunoj tmini punih 16 godina, gde su mu neka lica kroz otvor na zidinama doturala hleba i vode. On je još jedan od srbskih mučenika i boraca za slovensku samobitnost.

    Zagrebačka uniznička biskupija, koja je vekovima držala skute neslovenskom, romansko-germaskom elementu, poslužila se i drugačijom metodom od XVII veka, školujući imućniju srbsku decu, te ih prevaspitavala u katoličkom duhu i od njih pravila unijatske sveštenike koji su prevodili Srbe u katolike, a oni postadoše Hrvatima u XIX veku. Jedan od najpoznatijih prevaspitanika bio je dotični kleti Pavle Zorčić, štićenik biskupa Petretića. Školovan je na visokim školama u Bolonji, pa kada je pomenuti mučenik Gavrilo Mijakić zatočen, postavila ga je biskupija pomoću bečkog dvora za marčanskog episkopa. No, narod nije hteo da ga prihvati, tako da je izbila i buna među Srbima, koja je silom oružja ugušena, a vlasti su da bi zastrašili narod pohvatale 14 kaluđera i osudile ih na večno robijanje. 1672. godine sve su ih okovane poslali na Maltu gde su neki umrli od kuge, a preživelih nekoliko su obrijani i ošišani bačeni u neku galiju kao galioti. No, narod je onda prešao u ilegalni rat protiv unijata. Izdajnik Zorčić je morao da spava u manastirskoj kuli, odakle bi povlačio merdevine, a jedva je izbegao i atentat, kada je neki Srbin pucao na njega. Morao se povući u samu kulu pa je od takvog života vrlo brzo umro. Nasledio ga je brat Marko, ali je i on umro u svojoj 29. godini života. Pritisak je nastavljen u decenijama koje su sledile, tako da je čak ubijen na pragu i lepainski iguman Kondrat, koji nije hteo u uniju. Narod se opet pobunio i onda je Austrija napravila popis, ko želi da bude unijat, a ko pravoslavac, morao je da se potpiše. Komisiju je predvodio križevački komandant, pukovnik Goler, a članovi su bili pravoslavni kostajničko-zrinopoljski episkop Stefan Ljubibratić i unijatski svidničko-platenski episkop Grigorije Vučinić sa pratiocima. Komisija je prošla kroz Ivanić, Križevce, Koprivnicu i Đurđevac gde je popisivala stanovništvo i njihove odluke – muške članove porodica starije od 15 godina. Rezultat je bio katastrofalan za unijate – sve kućne starešine iz 31 parohije izjavile su be ijednog izuzetka da su pravoslavci: „mi uniti svjatija rimskija cerkve nismo bili do sada, niti hoćemo biti ot sada… mi smo svi čada i pitomci svjatija jerusalimskija vostočnija cerkve grečeskago ispovjedanija i zakona i svjatih dogmatov nih…“ Ljudi su u selu Plavšinci uzvikivali: „Ne budem unit, niže jesti, ni dnes, ni zautra, ni dovjeka!“. To je bio poslednji otpor koji je pružen od strane Srba, pošto je usledilo mirno razdoblje, od kojeg su pravoslavci na miran način prevođeni u katolike – pomoću škole. Svi koji su se školovali, da bi napredovali, morali su preći u katolike, a za njima su prelazili i njihovi rođaci. Tako je ogroman broj Srba postao Hrvatom.

    Poslednji veliki Srbi, o kojima sam već pisao, borili su se za svoje pravoslavlje i u sred Zagreba, gde su osnovali velike banke, prodavnice, podigli Hrvatsko narodno pozorište, prvu hrvatsku štedionicu, doveli Đuru Daničića da sprovede reformu hrvatskog pisma, bivali rame uz rame s banom Jelačićem kao njegovi najodličniji oficiri, komponovali hrvatsku himnu, poklonili boje današnjoj hrvatskoj zastavi (srbska zastava do 60-ih godina XIX veka), itd., itd., itd. Hrvatsko oduženje za borbu Srba protiv Turaka na prvoj vojnoj krajini, koja je očuvala Zagreb, Varaždin, Križevce, Koprivnicu i ostale gradove koji su očuvali hrvatsko ime (za razliku od dalmatinskih gradova u kojima se hrvatstvo pamti jedino u Zadru to vreme) te sve ostale zasluge slavonskih Srba za Hrvatsku behu ove:

    1. Uništavanje srbske imovine u zagrebačkoj „kristalnoj noći“ 1902. godine, koja se prenela i na neke druge hrvatske gradove.
    2. Oduševljeno stupanje u austrijsku vojsku koja je krenula na Srbiju 1914. godine.
    3. Otvaranje prvog ustaškog logora upravo u Koprivnici 1941. godine, gde su prvi zatočenici bili Srbi (logor Danica).
    4. Proterivanje Srba iz Zagreba, Karlovca, Zapadne Slavonije i Papuka 1991-95. godine.

  2. Avatar

    Srbija i Republika Srpska moraju više raditi na pronatalitetnoj politici na boljim uslovima za život . Moramo imati strategiju razvoja .Srbija mora ojačati Srbe u Vojvodini jer jedino su oni garant da se neće desiti secesija .Isto tako pomagati Srbima u Raškoj oblasti i sprečiti separatizam . Srbija kao matična država treba pomagati i Srbe u Vukovaru i Podunavlju jer je to u interesu Srbije .Za Srpsku je bitno da ojača područje uz Drinu i distrikt Brčko kao najveći zadatak . Isto tako je bitno da pomaže svim snagama jačanje Srba u 4 opštine BH-Federacije a to su Drvar , Glamoč, Grahovo i Bos. Petrovac . Ove četiri opštine važne su za Srpsku kao i za Srbiju jer otvaraju put prema moru preko Knina i Ravnih Kotara gdje također treba raditi na povratku i jačanju Srba . Treba se odlučiti za samo jedan grad na obali u koji će se postepeno preseliti Srbi iz Zadra , Splita ,i ostalih mjesta uz obalu a taj grad centar mogao bi postati Šibenik ako složno radimo na tome . Normalno mirnim putem i godinama koliko god trebalo .

  3. Avatar

    Šešelj je u Hagu samo zbog svojih izjava dok hrvati zbog dokazanih zločina uživaju slobodu . Branimir Glavaš , Merčep ,Jarnjak , Mesić , Đuro Brodarac itd . Albanac Tači prodaja i vađenje organa normalno na slobodi . Pa HAG je samo politički sud za Srpski narod da se proglasi genocidnim umjesto Hrvata koji su izvršili dokazani genocid . I nastavljaju ga dalje mjenjajući otvoreno etničku sliku Krajine naseljavajući socijalne višečlane porodice iz Zagorja , Podravine , Slavonije , Turopolja i Dalmacije u Srpske kuće ili nove kuće i stanove koje im grade . A upravo ta Hrvatska besramno pita gdje je Srbija u koji deo Vojvodine smjestila Srbe koje su oni protjerali .Da ne govorimo da se služe Hitlerovim metodama plaćanja izabranih porodica za štancanje dece Janjevci u Voćinu i okolnim selima , Janjevci u Kninu i okolici , Janjevci u Lasovcu i okolici , Janjevci u Podgorcima , Domanjkušu i okolici . Bosanci na podrčju Slavonije , Like , Banije i Korduna. Da je u Srbiji pameti kao što nije sve izbeglice iz Hrvatske bi završile u Subotici i Severu Bačke . A izbeglice iz Kosova u Raškoj oblasti , Preševu , Bujanovcu i Medveđi tako bi napravili mudri Latini Hrvati i tko im što može ili hoće ? Još oni napadaju druge i traže pravdu ma zamislite .

  4. Avatar

    Hrvatska je protjerala Srbe iz Krajine izvršila genocid nad njima , zašto NATO nije postupio isto kao i za Kosovo ? Zašto nije bombardovao Hrvatsku i priznao Krajinu jer je Hrvatska svojim protjerivanjem Srba , genocidom , paljenjem kuća i srpskih crkava , radila baš ono za što je NATO optužio Srbiju i Miloševića . Svako imalo pismen vidi da se radi o dvostrukim standardima .Albanci su se vratili na Kosovo i dalje terorišu Srbe a na poklon dobivaju državu otetu to jest deo Srbije . U isto to vreme Srbi ne mogu da se vrate u Krajinu u Hrvatskoj a ono malo što ih se vrati u 21 veku žive bez struje u državi Srbina Nikole Tesle koji je struju podario svetu ali ju Hrvati nedaju njegovom narodu . Bez autonomije Srbi u Hrvatskoj nemaju opstanka niti ozbiljnijeg povratka mladih . Z -4 nudio je premalo nije pokrivao ceo prostor Krajine ali od nečega se mora početi pa je za početak pregovora dobar kao temelj. Vlada Srbije mora dobro razmisliti što radi i tražiti autonomiju pre ulaska Hrvatske u EU . Ne sme se ponoviti Miloševićeva greška i prodaja dela naroda niti pod koju cenu . Što se tiče Pupovca od njega Srbi u Hrvatskoj imaju samo štete a ne koristi .Kao jačeg patriotu vidim Stanišu Žarkovića ,dožupana Virovitičkog . Samo mu Srbija treba pružiti jaču podršku kao i srpski narod u Hrvatskoj . Hrvatska je puna srpskih crkvi i natopljena srpskom krvlju od Krajine do danas ,a autonomija je minimum minimuma što bi trebala tražiti i na tome istrajati vlada Srbije kao matica srpskog naroda .

  5. Avatar

    Skinite ovog gospodina Petra I jer on isti clanak dostavlja uy sve vase priloge, a to salje i drugim novinama.Dobro, ima on na to pravo ali je mnogo dug i dosadan.Neka objavi svoju knjigu pa tamo objavi svoja vidjenja.

  6. Avatar

    Gospodina kojeg ne zanima moje pisanje upućujem na to da ga niti ne čita ,znam da bi on radije o bilo čemu nego o Srbima pa preporučam zagrebački tjednik Globus .

  7. Avatar

    Vojislav Seselj je izuzetno opasan po planove anglo-americkih ambasada u Beogradu. Ove su brizljivo pripremile raspad SRS-a i sad ce im bit vrlo nezgodno ako se Seselj vrati i , sto je najvjerovatnije, smlati ovo njihovo SNS preduzece. Uzece ambasade sva moguca sredstva da to sprijece, ukljucivsi ubistvo, ‘samo-ubistvo’ ili trovanje.
    Seselj je vec stekao status heroja kod srpskoga naroda, koji je imao osam godina vremena da ga uporedi sa ovim koji im vladaju. Nikakva propaganda protiv njega ne moze vise funkcionisat.

  8. Avatar

    BoTa Izvinjakovic je u pravu sto se tice pisanja Petra I.
    Petre I, pretjerujes i to na vlastitu stetu.Zasto? Zato sto ti tekstovi uglavnom nisu vezani za clanke ispod kojih pises i predugacki su. I vecina nas samo preletimo preko tvojih komentara jer iz iskustva znamo da samo stancas tekstove bez ikakvog reda i svrhe. Da skratis i pises to isto ali malo urednije( za sta ti sigurno treba vise truda i vremena)- mi bi i citali jer nas sve zanima sta pise u Pecatu a ocigledno nas ne zanima sta pisu u Globusu.Ovako je ocigledno da nas potcjenjujes a svako od nas voli da nauci nesto novo, misli svojom glavom i daje svoje misljenje a ne da stoji na gotovs dok mu neko soli pamet nadugacko i nasiroko.

  9. Avatar
    Zivan Stojsic

    Petre svaka cast za ovakvo pisanje ! Hvala pecatu i svim njegovim novinarima na tracku ”slobodarske svetlosti” koji obasjava mracno srpsko medijsko nebu i pojacava zelju za pravdom i slobodom u coveku ! Pisite o G.M.O. kad god imate prilike ?!

  10. Avatar

    Право да кажем до 90-тих година прошлог века нисам ни знао да има Срба у Хрватској, док се није заратило. Свака част Петру за овај стварно дугачак али одличан коментар. Претпостављам да је Пера то изучавао дуги низ година, где је вероватно користио податке са свих могућих страна. Требало би организовати у ударном термину на некој ТВ са националном фрекфенцијом једну емисију, где би се видело страдање Срба у својој дугој историји. Испада да је краљ Александар био у праву када се је залагао за Југославију јер би ми као народ једино у њиј били на окупу. Баш ми је мило што 70% Хрвата воде порекло од Срба. Само незнам да ли су свесни тога, с обзиром да смо од њих доживели у задњих 300 год. свашта. ПЕТРЕ свака ти част, за овај опширни коментар иако нисам из тих крајева.

  11. Avatar

    * Druze Vojo.*..? kao da si bio na *Golom otoku* a ne *Gvantanamu*..revidirac..?

    HAG, Vojislav Seselj..
    *Ako Hag nastavi da salje naloge da obaraju moj
    sajt, naci cu distributera kod svojih velikih prijatelja Kim Dzong
    Ila, Mahmuda Ahmadinedzada i Uga Caveza*

  12. Avatar

    *U prosincu 1944. uz odobrenje Ante Pavelića prebacuje Dinarsku diviziju preko Hrvatskog primorja i Istre u Sloveniju, gdje se u svibnju 1945. u okolini Soče predaju zapadnim saveznicima. Uhićen je i zatvoren u logoru Eboli u Italiji, poslije se prebacuje u SAD i Kanadu. Ondje osnova velikosrpsku organizaciju “Ravna Gora”. 1989. dodjelio je titulu četničkog vojvode Vojislavu Šešelju[1][2] naredivši[nedostaje izvor] mu da protjera Hrvate sa “svetog srpskog tla”; ali mu je titulu i oduzeo 1998. nakon što je Šešelj počeo surađivati sa Slobodanom Miloševićem. Đujić umire 1999. u Chicagu.

  13. Avatar

    Al-Kaida je uspostavila Islamski emirat u Derni, na istoku Libije, na čijem se čelu nalazi bivši pritvorenik iz američkog zatvora Gvantanama na Kubi, izjavio je danas zamenik libijskog ministra inostranih poslova, Haled Kaim na sastanku u Tripoliju sa ambasadorima zemalja članica EU
    “Al-Kaida je formirala emirat u Derni na čijem čelu je Abdelkarim Al-Hasadi, bivši zarobljenik iz Gvantanama na Kubi”, rekao je Kaim.
    “Imaju radio-stanicu sa srednjim talasima, počeli su da nameću nošenje burke i da ubijaju ljude koji odbijaju da sarađuju sa njima”, dodao je Kaim.
    Kaim je objasnio da Hasadi ima pomoćnika u al-Baidi “takođe člana al-Kaide koji se zove Kejralah Barasi, prenosi AFP.
    Derna je glavni grad provincije Derne koja se nalazi na oko 1.250 km istočno od Tripolija, a al-Baida se nalazi na oko 100 kilometara zapadno od Derne.
    Libijski lider Moamer Gadafi upozorio je u jučerašnjem govoru, povodom višednevnih nasilnih nereda u toj severnoafričkoj zemlji, da “teroristi pokušavaju naprave od Libije islamski emirat Zavahrija i Bin Ladena, novi Avganistan”.

  14. Avatar

    Bice bolje kad se Seselj vrati!

  15. Avatar

    Gorane, ovo ti je dobra ideja:”Требало би организовати у ударном термину на некој ТВ са националном фрекфенцијом једну емисију, где би се видело страдање Срба у својој дугој историји.”
    A kad kazes :”Испада да је краљ Александар био у праву када се је залагао за Југославију јер би ми као народ једино у њиј били на окупу. ” Fora je u tome da je kralj Aleksandar napravio jednu veliku gresku u istoriji kada je stvarao prvu Jugoslaviju, odnosno Kraljevinu Srba , Hrvata i Slovenaca prvo pa onda Jugoslaviju a to je da je u Jugoslaviju ubrajao i Sloveniju i Hrv.Zagorje, gdje nije bilo toliko Srba. Bio je poslao Zivojina Misica da pogleda na terenu kako ce to raditi . Misic se vratio i rekao da to ne bi bilo pametno i da treba da u Jugoslaviju okupi samo teritorije sa vecinskim srpskim stanovnistvom sto je u biti bila sva teritorija osim Slovenije i Hrv. Zagorja.Bilo je oko 2 miliona Srba samo na teritoriji koja se danas naziva nova drzava Hrvatska. Kralj Aleksandar ga nije poslusao i danas imamo rezultat genocida nad Srbima a to je da od nekadasnjih dva miliona brojnog naroda preostade samo 200 000 na teritoriji nove drzave Hrvatske.Taj broj se i smanjuje iz dana u dan zbog poznate hrvatske genocidne politike.I zaista bi trebalo praviti TV emisije da bi se te istorijske cinjenice cule po Srbiji a i po svijetu. Svi znaju za Holokaust i svi znaju za prvi priznat genocid ( 1915) kad su Turci istrebili dva miliona Jermena a niko ne zna za genocid koji smo mi Srbi prezivjeli .

  16. Avatar

    I mozda u tu TV emisiju pozvati ne samo istoricare nego i obicne ljude koji su prezivjeli genocid i koji nam mogu vise reci o stradanjima njihove familije.
    Ja recimo poticem iz sela koje se zove Veliko Nabrdje koje je postojalo na obroncima Dilja u Slavoniji. To selo je skolski primjer genocida.
    U pisanoj istoriji se pominje 1422 kao Naburgia,1428 Naborgya a 1474 Nabergye.
    To je bilo bogato i razvijeno selo. Parohijska crkva “Velike Gospoine” u Nabrdju sagradjena je od kamena i cigle 1776 godine na mjesto dotadasnje drvene. Skolu su imali od 1854 godine ,u svom ataru selo je imalo 3440 jutara zemljista.Cak su imali i poslanika Radikalne stranke u dvadesetim…
    Dana 11 augusta 1942 svi stanovnici Nabrdja ( 1140 ljudi ) su odvedeni u ustaske logore , uz jos 1000 Srba iz okolnih sela Paucje , Borovik i Cenkovo. Muskarci su zavrsili u Jasenovcu , zene u Staroj Gradiski. Djecu su odveli u Zagreb u djecji logor u Zavodu za gluhonijeme.Posle rata prezivjele su mladje zene koje su bile na radu u Njemackoj i neka djeca iz djecjeg logora( 3-14 godina starosti)I to se onda brojalo kao zrtve fasizma , kao da su fasisti bili marsovci pa tamanili Srbe slucajno a ne da su ti fasisti bili dojucerasnje komsije Hrvati. Ako je neko od tih jadnika prezivjelih i rekao da je vidio tog i tog ustasu da nekaznjeno seta a do juce je klao Srbe- taj bi jadnik odmah bio proglasen za sovinistu i protivnika bratstva i jedinstva.
    Pocetkom sezdesetih komunisticke vlasti ( Bakaric i Krajacic) donose odluku da Nabrdje isele i naprave vojni poligon na tom prostoru . Taj vojni poligon je bio na platou od 30 km2 a nije ispunjavao niti jedan uslov za potrebe vojske. Namjera je samo bila da se zataska genocid.
    A onda se dogode 1990 i stvaranje nove drzave Hrvatske pa su potomci iz Nabrdja opet skupili prnje i put pod noge….Doduse , ovaj put smo i dobro prosli , nismo zavrsili u ustaskom logoru nego smo rastrkani po cijelom svijetu a znate ,tu gdje smo sada i mala djeca pricaju engleski…

  17. Avatar

    Nadam se da ce na tom skupu neko obraditi istoriju Edmond Paris-a o estrebljenju Srba u Periodu 1941-1845 u Sateliskoj Drzavi Hrvatsko (NDH). Moze te je na na http://www.google.com

  18. Avatar

    NJegova a i naša nesreća je u tome što se suočio sa onima koji imaju snagu,ali nemaju razum.

Оставите одговор

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *